Wij zijn van binnen

Matte Blanke Laque - Rundhardt.

Sun, 05 Oct 2008 14:50:30 GMT

My First Song.

een lekker stuk over boerenjongensblues!

Wed, 27 Aug 2008 13:57:55 GMT

Tue, 10 Jun 2008 07:29:01 GMT

Not I.

Vanuit het zwartst klinkt de tandenmond

Haar woordloos gillen galmend

Tong kapotgekauwd

Ogen opgeslokt

Ze hapt nog naar de handen

Tastend en tartend

Blijven zij buiten bereik

Tandenmond tergend

Ze kunnen niet anders

Dan gravend en grijpend blijven bewegen

Tot plots

De handen houvast vinden

Steen op steen bevoelen

Raadselachtig oprijzend

Belemmering

Mond murmelt zacht handen voelen voorzichtig

Allen vallen stil, komen samen, vallen aan

Tandenmond brengt zich ernaar toe

Opent zich

Bijt en breekt tanden

Splijt haar tandvlees

Terwijl de handen zich naakt graven

Kapot gewerkte vormen vallen

Geen beweging naast een koude muur

Niets dan duisternis

Theater van de wreedheid.

Thu, 05 Jun 2008 15:01:39 GMT

vergeeld onder glanzend plakband op mijn beeldscherm geplakt

Sun, 01 Jun 2008 12:06:59 GMT

'We hebben twee gezichten, een stromend en een gestold. We hebben de tijd die doorloopt en een andere, altijd onaf, geen mens weet hoe laat het is. Waar je bent voortaan, vraag je. In Wanorde, R. Schuif aan.'

-Eva Gerlach

Kort

Sun, 11 May 2008 07:23:34 GMT

Fluf fluf fluf

Thu, 08 May 2008 11:34:22 GMT

Hoor mijn verhaal van Joost en de vrouw zonder hoofd aan!

BAAL

Mon, 17 Mar 2008 18:17:15 GMT

Daar waar ik regie-assistente ben en nu bijna ben geweest.

www.dooddoetleven.nl

Tue, 26 Feb 2008 16:58:03 GMT

Buizerd en ekster eten soms gezamenlijk:

De beste herinnering van een dode vrouw.

Wed, 20 Feb 2008 20:46:55 GMT

Ik heb vijfenveertig jaar met dezelfde man in bed gelegen, elke nacht.

En toch, als ik aan mijn bed denk, dan stel ik me daar niet mijn man bij voor.

Dat moment dat hij daar ligt en ik sta in de schaduw, blote voeten op muf tapijt.

Eindelijk voel ik me overmoedig en geloof in het goede van de wereld.

Ik flits een foto door het stof van de kamer heen.

Hij slaat traag zijn ogen open en sluit ze weer, slow-motion.

Een zoete geur van zweet hangt in de kamer, als gebakken gehakt met pompoen.

Dat dat het enige is.

Het meest vooraanstaande.

Mijn favoriet.

God. Goed.

Ik was 45.

Dat was een mooie leeftijd.

Gewoon gemiddeld en onopvallend.

Dat was ik.

Met normaal haar

Doorsnee kleren.

Gemiddeld kijk- en rijgedrag.

Sowiezo, is het niet ongelooflijk egoïstisch om er maar één te kiezen?

Of kun je zeggen dat alle herinneringen in dienst hebben gestaan van het beste en slechtste wat je is overkomen?

Zijn vader stond in een hobby-zaak naar verfkwasten te kijken.

En toen zag ik hem, hij leek op kleine Jimmy. Maar ook op mijn broer. Eigenlijk leek hij op geen van beide maar hij had datgene dat mannen en jongens zo magisch en aantrekkelijk maakt: Een overmoedig geloof in zichzelf als baas van de wereld.

Hij had iets wat ik nooit heb gehad.

Het was prachtig.

Dit blijft puur tussen ons?

Dit verschrikkelijke exposé van je verleden,

dat is toch gewoon theater?

Ik dacht gewoon dood te gaan, afijn.

Dat moment, die dag voelde ik dat wij heel belangrijk waren.

Het was geen drift.

Het was een scheppingsdrang.

Een zacht en belangrijk gevoel dat mij zijn hand liet pakken.

Een samenzijn forceerde.

De streepschaduw van de luxaflex op zijn gezicht.

Terwijl zijn wimpers geplakt, zacht trillend, op de bolling van zijn wang lagen.

Zijn ademen dat twee keer zo snel als het mijne tegen mijn borstkas duwde. De ribbetjes die onder zijn vel lagen.

Hij heeft niet gehuild. Denk ik.

Ik wilde hem iets laten zien en voelen wat niet in zijn wereld voorkwam.

Iets waar hij níet de baas van zou kunnen zijn.

Ik denk dat hij zeven was.

Die avond aten we meerval met aardappelen.

Jim vroeg nog of ik iets had gedaan met mijn haar, ‘ik zag er zo goed uit’, zei hij.

‘Goed’, zei hij.

Ik lachte.

Die avond viel ik voor het eerst eerder in slaap dan hij.

BAAL

Wed, 06 Feb 2008 21:05:13 GMT

Ik loop stage bij het Ro theater. Niet alleen de plek, de mensen en de werkwijze doen me goed, maar ook de tekst, vóóral de tekst bevalt me:

'Ijdelheid maakt dom. Niemand leeft. Iedereen wil macht uitoefenen. Iedereen wil alleen maar macht uitoefenen. Dat is geen eerzucht. Dat is alleen maar ijdelheid. Hebben jullie geen vlees, vrouwen- hebben alleen mannen dat? De hemel is paars, vooral als je bezopen bent. Bedden zijn wit. W.I.T. Jullie zijn grijs. G.R.I.J.S.'

Aldus Baal, van Bert Brecht, waarvoor hartsdank.

Sat, 26 Jan 2008 20:16:11 GMT

Liefhebbende,

Bij deze wil ik je graag uitnodigen voor

'alle kleuren tussen vuur en onderkoeld'

Schrijvers en acteurs, allen in opleiding van de HKU, vinden elkaar in een presentatie van nieuw drama.

Mijn bijdrage 'Did you ever stop to think...and forget to start again?' speelt op

Donderdag 31 jan-16.00 en Vrijdag 1 feb-19.00

In het akademietheater.

Reserveren kan op: http://akademietheater.hku.nl, toegang gratis.
Adres: Janskerkhof 17, Utrecht.

Begeleiding: Rob de Graaf
Vormgeving: Hester Postma

Ik hoop jullie allen dan en daar te mogen zien,
Alle liefs,
Elfie.

mannen met ponies

Sun, 18 Nov 2007 11:22:45 GMT

Een kapper zei eens tegen me dat het enige ware kapsel voor een vrouw een bob was.
Ik weet niet of dat waar was. Ik ben geen kapper.

Is er ook een ultiem kapsel voor mannen? En zou dat bestaan bij de gratie van een pony?

De ponies met Eddie danst.

Sat, 17 Nov 2007 21:41:53 GMT

Een groep en een voorstelling die toch een deel van mijn hartje met zich draagt.

hoewel ze gebaat zouden zijn met een dramaturg, of twee.
Volgens mij dan.

gedeelte van grafrede voor mijn opa.

Thu, 08 Nov 2007 08:49:13 GMT

Lang heb ik nagedacht hoe ik mij mijn opa zal herinneren. Of wat ik over hem zou zeggen. Hij was een man die zijn genegenheid toonde in royale materiële gebaren en nauwelijks in woorden. Ik zou hem daarom een ‘maar ondertussen’- man noemen. Er was namelijk altijd een ‘maar ondertussen’ in zijn gedrag.

Wanneer ik hem bezocht, zei hij nooit: ‘Fijn dat je er bent’. In plaats daarvan mocht ik borrels voor ons beiden gaan halen en vroeg hij me zijn haar te kammen. Hij zat dan stil, zei niets en nipte wat van zijn borrel. Dat lijkt misschien afstandelijk, maar ondertussen was er een rust in onze verstandhouding die meer bezinning bood dan een gebed.

...

Mijn opa uitte verbaal niet veel, maar heeft ook nooit iets ontkent. Daarom wil ik graag denken dat opa Harry’s ‘maar ondertussen’ uit liefde bestond. Uit heel veel liefde.

Een man met kinderen wordt als vanzelf opa. Daar heeft hij nauwelijks keuze in. En toch is het een zeer belangrijke, dragende rol. Hij staat aan het fundament van een familie. Een grootouder is degene waar je je aan spiegelt , diegene die je laat weten waar je vandaan komt,
En waar je jezelf en de rest van de familie in herkent.

Mijn opa is voor mij daarom ook wie wij zijn. Zoals hij een ‘maar ondertussen’ man was, zo zijn er ook veel ‘maar ondertussens’ in onze familie. Misschien zit het in onze genen. Misschien is het een manier van leven die ons is aangeleerd. Ik weet het niet.
Misschien is dat goed. Misschien ook wel niet. Ik wil er in ieder geval vandaag één minder maken door me uit te spreken. Wat onbesproken is gebleven wil ik benoemen door te zeggen dat ik van je hou opa. Voor wie je voor mij bent, hoe 'maar ondertussen' dat ook mag zijn.

Octopussen waaien in de wind/drogen in de zon.

Sat, 03 Nov 2007 11:23:51 GMT

Teloorgang van de Zelf via de Ander.

Sat, 27 Oct 2007 23:15:04 GMT

ik heb de 2 babes gezien.

Laatst zat er een man in de trein, hij had een huid-aandoening waardoor hij overal vetbulten had. Op zijn wangen, onder zijn wenkbrauwen, op zijn handen. Misschien wel over zijn hele lijf. Ik vond hem er grappig uitzien, hij deed me denken aan een pad. Ik wilde lachen, maar deed het niet. Ik verdrong mijn aandrang tot gegiechel en overheerste het met een gevoel van medelijden, empathie zo je wilt. Ik kon me voorstellen dat de man het moeilijk moest vinden om er zo uit te zien.

Toch vind ik de 2 babes zieliger dan die man.

Hoewel de man elke dag met zijn afwijkende uiterlijk werd geconfronteerd, was hij er bewust van. Ik bekeek zijn licht omhoog getrokken schouders, de ontspannen mondhoeken. Hij staarde naar buiten en ja, hij leek erbij te denken. Dat bewustzijn dat hij uitstraalde, maakte hem menselijk voor mij. Dat sprak mij daardoor aan op mijn menselijkheid en zo werd er een beschaafd equilibrium geschapen in die treincoupé. Een waarin wij beide, de man en ik, rustig mochten zitten.

Het schaamtevolle van de 2 babes ligt in het feit dat zij geen enkel idee hebben van hoe verwerpelijk, dom en plat ze werkelijk zijn. Ik lach ze uit zonder enige gevoel van schaamte. Ik beoordeel ze keihard, eenduidig en zonder nuance. Ik ervaar ze zoals ze zich presenteren: eenzijdig. Ik kan me voorstellen dat mannen zich op hen aftrekken en hen daarna bespugen. Ze worden beschimpt. Wellicht verkracht. En weggezapt.

Hoewel de 2 babes voldoen aan een idealistisch uiterlijk beeld van een mens, lijken ze de natuurlijke zijnskracht van een mens te zijn verloren. In plaats daarvan zijn ze een beeld geworden. Een die straalt in plasmakleuren, hard en onnatuurlijk. Zoals kleurstoffen verslavend en opfokkend zijn, zijn de 2 babes het ook. Je wil blijven kijken, terwijl je er misselijk en agressief van wordt.

De menselijkheid van de man, blokkeerde mijn aanvankelijke aandrang om te lachen. Bij de 2 babes werd ik, als een dolle stier die pas na het zaadlozen weer bij zinnen is, na het wegzappen gelukkig weer een menselijk mens.
Een die kon denken. Een die dacht: 'Arme, domme drommels, die meisjes. Ze zouden eens moeten weten wat de mensen van ze denken.'

Gelukkig schrijft Gina ook gedichten:

Aanrader: 'Totdat de nicht komt' van Rick steggerda

Thu, 25 Oct 2007 10:00:21 GMT

Leuk festival, jonge schrijvers, veel talent, ik zit in het publiek, jij ook? Gezellig!

Lucky.

Wed, 17 Oct 2007 11:25:13 GMT

'Dit is de periode van politieke popsterren.
Strenge sterren, dat wel', zegt trendwatcher Adjied Bakas.

the 'face' behind the smileys

Mon, 15 Oct 2007 20:31:56 GMT

HARVEY BALL

meneertje minimalisme

Fri, 28 Sep 2007 08:15:33 GMT

STEVE REICH

cycli

Sun, 16 Sep 2007 19:32:46 GMT

De zomer trekt weg uit het land. Je ruikt het. De lucht ruikt natter. Het blauw van de lucht wordt meer stalig.

Mensen trekken graag vergelijkingen tussen zichzelf en het weer. Dat wil ik niet. Ik wil meer zijn dan een jaargang dat zijn seizoenen langsgaat. Toch valt het me moeilijk de laatste tijd om niet de verwantschap te zien.

Het skelet van de boom in mijn voortuin wordt zichtbaar nu ze weer naar winter neigt. Haar binnenste keert zich naar buiten, terwijl ik me meer naar binnen keer. Allebei met de intentie om uiteindelijk weer aan de andere kant van de schaal te belanden.

repent.

Sun, 09 Sep 2007 10:59:50 GMT

Ik lieg. Ik lieg over dingen en ik weet niet waarom. Laatst zei ik tegen een meisje op straat: 'Hoe meer ik schrijf, hoe verlegener ik word om het te laten lezen'. Het is niet waar. Het is grammaticaal gezien niet eens correct gezegd. Ik lieg en ik hanteer foute grammatica.
Een x-aantal dagen heb ik beweerd dat ik van nog maar 1 man met gitaar houd. Dat is ook niet waar. Gisteravond in paradiso stond Adam Green. Met gitaar. En ik hield van hem.
Ik wil het rechtzetten, dat gelieg van mij.
Daarom, mannen met gitaren waar ik (echt) van houd:

Adam Green

Devendra Banhart

Jeffrey Foucault

John Lee Hooker

Tim Easton

Willie Nelson

David Gray

Van al die mannen heb ik dan wel weer cd's. (zodat ze snaren kunnen kopen en parelsnoeren voor de vrouwen waar ze zich in verlieven, die verwend en hooghartig hen zullen verlaten en hun harten zullen breken, zodat ze gebroken-harten-liefdesliedjes kunnen schrijven waar ik zo van hou. Ik zie een prachtige cirkel die zichzelf in standhoudt zo. Een perfecte symbiose van economie en emotie.)

Lowlands

Sun, 02 Sep 2007 17:24:58 GMT

Dit zijn de fruitschalen van respectievelijk: Sonic Youth, Tool, Arcade fire, the Editors en nog wat bandjes. De 14 uur werk per dag heeft me een andere kant van muziek laten zien.
Ik weet nu dat glamour niet bestaat.
Er zijn hardwerkende mensen en een illusie.
Dat is glamour.
Ik ben me er nog meer bewust van geworden dat er twee soorten mensen zijn: aardige en onaardige mensen. En dat je altijd de keuze hebt in hoe je jezelf opstelt. Of je nou beroemd bent, of niet.
Ook heb ik besloten nooit meer cd's te kopen van 'grote' doorgebroken bands.
Ik leef in de veronderstelling dat Tool niet minder goed zal spelen zonder de flessen wijn van minimaal vijftig dollar.
Of Motorhead zonder hun 50 halve liters cider flessen.
(...hoewel...motorhead misschien juist weer wel..)
Afijn, punt is, dat Ik daar als consument niet aan mee wil werken.

Persoonlijk hoogtepunt van het weekend was de knuffel van Devendra Banhart. Voor mij ook het mooiste concert.

Betrapt.

Sun, 02 Sep 2007 09:38:43 GMT

Ik-isme: Een queeste door een individu om, bij gebrek aan instructie in traditionele religieuze beginselen, zelf een op zijn persoon toegemeten religie te formuleren. Meestal een allegaartje van reïncarnatie, persoonlijke dialoog met een vaag gedifinieerd godsfiguur, naturalisme en en karmische oog-om-oog-instelling.

Douglas Coupland - Generatie X